De mooiste momenten samen met Annemieke Ultee

15 oktober 2018

Categorie: Harmonieorkest,

Tags: afscheid, annemieke, bedankt,

De mooiste momenten samen met Annemieke Ultee

Enkele weken geleden bereikte ons het bericht dat Annemieke Ultee na lang beraad heeft besloten te stoppen als lid van Kunst Adelt. Daarom zochten we contact met haar op om nog eens terug te blikken naar verschillende mooie momenten die we samen hebben meegemaakt.

Annemieke is in Hapert opgegroeid. Ze was 10 jaar toen ze lid werd van Kunst Adelt. Ook toen waren er dringend leden nodig. Daardoor kon ze al met klarinetlessen beginnen nog voordat ze het – toen eigenlijk verplichte- AMV-diploma (Algemene Muzikale Vorming) op zak had. ‘ Eigenlijk,’ zegt Annemieke, ’wilde ik hobo gaan spelen; klarinet was pas mijn derde keus. Maar ik heb er geen spijt van, want de klarinet is een prachtig instrument en ik heb er veel plezier aan beleefd.’ Ze is doorgegaan met lessen tot ze het D-diploma gehaald had. Dat was soms wel eens moeilijk, volgens Annemieke, want ze had een hele goede, maar ook strenge juf.

‘Toen ik 18 was ging ik in Wageningen studeren en kwam toen nauwelijks meer op de maandagen naar de repetitie.’ Na haar studie in Wageningen volgden de verhuizingen : Nottingham (Engeland), Raunheim (Duitsland), Ruesselsheim (Duitsland), Singapore, Seoul (Zuid-Korea), Wassenaar en nu dus Neurenberg (Duitsland).

In die tijd wilde Annemieke graag klarinet blijven spelen. Maar dat viel nog niet zo mee: ‘In Wageningen heb ik een jaar in het orkest van een toneelvereniging gespeeld. In Duitsland heb ik bij een ensemble van de muziekschool gespeeld. Maar het was een zeer ongemotiveerd ensemble. Als het lekker weer was, gingen ze liever naar de kroeg dan repeteren. Dat vond ik heel jammer, want ik wilde muziek maken. Dat ensemble is ook na een jaar uit elkaar gevallen. Verder heb ik nergens meer in een orkest of ensemble gespeeld.’
‘Toen er meer leden kwamen die waren gaan studeren, had Erik voor die leden een ensemble opgericht. We zouden af en toe op zaterdag spelen. Ik vond dat superleuk. Helaas was de opkomst heel slecht, zodat het weer opgeheven werd. Heel jammer. ‘

Daarom was het zo fijn dat ze op afstand met Kunst Adelt mee kon blijven doen. Als er een concert of concours gepland stond, zorgde Helma altijd voor de muziek.
‘Ze mailde me ook alles door wat veranderd werd in een stuk. Als Helma even geen tijd had, hielpen Margreet, Monique of Henriëtte. Ik oefende die muziek thuis. Mijn vader nam dan tegen de tijd dat er een concert was de repetitie op met de videocamera vanaf het balkon in Den Tref. Zo kon ik dan thuis meespelen. Want je kunt de muziek nog zo goed thuis oefenen, je moet wel het juiste tempo hebben en soms zijn de inzetten lastig en die moet je toch echt een paar keer meegespeeld hebben. Als het mogelijk was, dan kwam ik altijd nog wel een keer mee repeteren. Soms was er ook een repetitie op vrijdagavond of in het weekend. Dan was ik er bijna altijd bij.’ ‘ Ik vond het altijd fijn, dat Erik probeerde het beste uit onze vereniging te halen Daardoor speelden we op een hoog niveau en was het ook echt een uitdaging om mee te kunnen blijven spelen. Ik vind het leuk om een moeilijk stuk te krijgen en dan net zo lang te oefenen tot je het kent. Ik houd niet van stukken die je meteen mee kunt spelen. Is best lekker voor erbij, maar het moet wel een uitdaging zijn.’

Of het niet spannend was om ‘zo ineens’ met een concert mee te spelen?

Op zich wel, maar Annemieke houdt van uitdagingen en ze zorgde er wel voor dat ze de stukken 100% kon spelen. Het scheelt ook dat de samenwerking perfect verliep.
‘Ik heb nooit iets van jaloezie gemerkt. Ik speelde de eerste klarinet. Ik kan me best voorstellen dat sommigen dachten: waarom zij wel, ze komt nooit. Maar ik heb altijd totale ondersteuning van iedereen gekregen. Nooit heeft iemand mij wat laten merken. En als ik er dan weer eens bij was, voelde ik me ook meteen weer helemaal thuis.’

Een leuke anekdote over de concoursen wil ze nog wel kwijt:
’Het eerste concours was in Den Briel. Ik was 12 en zat net bij de harmonie. Ik had geen idee wat het inhield. Ik vond het wel spannend. En toen de uitslag kwam, snapte ik er niets van. Het eerste orkest dat genoemd werd, had een eerste prijs. “O, wat jammer”, dacht ik, “nu hebben wij niet gewonnen”. Maar we hadden ook een eerste prijs (volgens mij zelfs met vaandel)!’

In je ’afscheidsbrief’ vertelde je dat Kunst Adelt een prachtige vereniging is. Wat maakt de vereniging volgens jou zo prachtig?
‘Het is een soort familie. Iedereen met iedereen. En ik vind het heel mooi om te zien hoe heel veel leden zich enorm inzetten. Er zijn een aantal mensen die veel doen, wat je misschien niet zo direct ziet, maar waardoor de dingen wel heel goed lopen. Mensen die veel tijd in de vereniging stoppen om er het beste van te maken. Dat heb je nodig. Wat ik heel bijzonder vond, was de concertreis naar Praag en Wenen. Ik vond het best eng, want ik speelde al een aantal jaren “op afstand” mee. Veel jongere leden kende ik eigenlijk niet. Je ziet ze bij de repetitie wel, maar dan ben je zo druk met je oude bekenden aan het kletsen, dat je de nieuwe leden niet zo leert kennen. En dan zoveel dagen samen op pad. Gelukkig ging Monique mee (zwanger, maar het ging nog), we zijn al jaren bevriend. Maar bij die reis merkte ik weer hoe gezellig iedereen met iedereen is. Ik heb toen ook veel leden beter leren kennen. Het was zo gezellig. Ik voelde me er ook echt weer helemaal bij horen. En daar realiseerde ik me weer hoe mooi Kunst Adelt is. We hebben heel wat verenigingen gezien de afgelopen jaren, maar zo’n vereniging als Kunst Adelt….heel bijzonder. Ik denk dat dat ook echt komt, doordat veel mensen al heel veel jaren meespelen en een band met de vereniging hebben.’

En dan neem je nu toch afscheid?
‘Ja, maar eigenlijk wilde ik niet. Tot 2012 kon ik regelmatig nog meespelen. Toen gingen we naar Singapore en daarna naar Zuid-Korea. Dat was te ver, dus heb ik pauze genomen. Nu hebben we net een jaar in Wassenaar gewoond. Met twee kinderen, die sporten en naar school gaan, lukte het me ook vanuit Wassenaar niet, om te komen. We zijn nu net weer verhuisd naar Duitsland. Daar gaan we nu een langere tijd wonen en willen daar ons leven weer opbouwen. Voor mij hoort daar ook muziek maken bij. Maar 600 km en een gezin maken het moeilijk om regelmatig in Hapert te gaan meespelen. Daarom zou ik dan toch graag in de buurt wat nieuws willen zoeken. Muziek maken is zo leuk, dat wil ik nu niet langer meer missen. Maar ik had nog de klarinet van de harmonie. Ik kan voor mezelf niet in een nieuw orkest in Duitsland gaan spelen met de klarinet van de harmonie in Hapert. Ik vond dat ik nu een besluit moest nemen. Eigenlijk had ik geen andere keus dan te stoppen. Maar wel met heel veel pijn in mijn hart en ik heb het besluit ook regelmatig uitgesteld.’

Dank je wel, Annemieke en veel succes in de toekomst!

Wellicht vind je dit ook interessant

1e prijs voor slagwerkgroep!

Een spannende dag voor de slagwerkgroep van Kunst Adelt. Op[...]

Lees Meer

Jeugdleden van Kunst Adelt op kamp!

Om de 2 jaar wordt voor de jeugd van Kunst[...]

Lees Meer

Gezelligheid op de jaarlijkse boerenmert!

Elke 3e zondag in september word de Boerenmert georganiseerd. Als[...]

Lees Meer

Jaarlijks uitje van de slagwerkgroep

Afgelopen zaterdag vond de drumbanddag plaats. Martijn vertelt over de[...]

Lees Meer

De memoires van Jac Tijssen, al 50 jaar lid!

Op 10 jarige leeftijd ben ik begonnen met spelen bij[...]

Lees Meer

Cees Eliëns-award voor Helma van de Ven

Een stralende zon, een stralende blazersgroep en een stralende Helma[...]

Lees Meer

Waar kun je ons zien en horen?

Geïnteresseerd in onze concerten, serenades en andere activiteiten?